My 2005 Porsche 911 Carrera Coupé 997.1

A profile attempt follows: On May 7, 2004, Porsche announced that the new 911 generation will come in July as a 2005 model and will have two engine variants – the Carrera 3.6 and the Carrera S 3.8. The headlamps were round again, the body more curvaceous and the interior completely new. The Porsche Communication Management (PCM) screen became standard, but the navigation module was an extra. The new Porsche Active Suspension Management (PASM) was standard on the S version and optional for the base 911. Pressing the “sport” button made the PASM shock absorbers firmer. While the standard wheel size of the 996 Carrera was 17″ (although typically ordered with 18″), the 997 Carrera came with 18″ wheels (front 8″ with 235/40, rear 10″ with 265/40) and the 997 Carrera S with 19″ (front 8″ with 235/35, rear 11″ with 295/30). To improve active safety, the standard Porsche Stability Management (PSM) had two new functions: pre-filling the brake mechanism ensured more spontaneous deceleration when required, and the hydraulic brake power support helped to build up full brake pressure in emergencies.

2007 Porsche 911 Carrera Coupe 6-Speed
The 911 Carrera Coupé model 997.1 of 2007.

The exterior is finished in Black Metallic and features a speed-activated rear spoiler, bi-xenon headlights, #288 Headlamp washers , #271 Driver side mirror aspherical, #071 EU country version, #098 Left-hand drive version and #402 18″ Carrera wheels.

2007 Porsche 911 Carrera Coupe 6-Speed

The optional 18” Carrera wheels look great, with the Brembo brake calipers nicely visible and easier to clean through the large spoke openings. Also the extra wheel centers are fitted.

2007 Porsche 911 Carrera Coupe 6-Speed
Wheel centers:
A Set of wheel centre caps with full- colour Porsche Crest are optionally fitted. The perfect finishing touch for the wheels of the 911!

About the 18-inch Carrera IV wheels if fitted with winter tires.
This five-spoke 18-inch Carrera IV wheel will charm you instantly, just like your Porsche. These wheels impress with their functional design and sporting elegance. With winter tyres they provide better traction in colder temperatures.

2007 Porsche 911 Carrera Coupe 6-Speed
The Driver’s office! Features options #249 Tiptronic transmission, 5-speed, #432 Tiptronic buttons for steering wheel, #436 Grained leather steering wheel with triangular center design, #440 Windscreen antenna, #465 Rear fog-lamp, left, #476 PSM Porsche Stability Management, #490 Sound system A.S.K.,
#534 Alarm 433 MHz, #555 Black seat belts, #568 Windscreen without top-tint, #571 Activated charcoal filter, #573 Automatic air conditioning, #335 Rear seat belts, #369 2-way electrical basic seat, left and #370 2-way electrical basic seat, right.
2007 Porsche 911 Carrera Coupe 6-Speed
The interior is trimmed in Beige leather with a matching dashboard, carpets, and door panels. Equipment includes the Power Seat Package as well as a Dynacom stereo head unit with navigation, Bluetooth, and a backup sensor with a beeper coming alive upon engaging reverse.

The three-spoke sport steering wheel frames a central 8k-rpm tachometer, a 200-mph speedometer, and gauges for coolant temperature, fuel level, oil pressure, and oil temperature. The digital odometer has only 45k miles.

2007 Porsche 911 Carrera Coupe 6-Speed
The engine was serviced in June 2020.

The 3.6-liter flat-six features VarioCam Plus variable valve timing and was rated for 325 horsepower from the factory. Power is routed to the rear wheels through a five-speed automatic (Tiptronic) transaxle.

Watch this short video about The 997 series as presented by Porsche

The restoration project of “Suzy Love ❤️”

Since I became the next keeper of this 1960 Mercedes-Benz R121.020 |190SL [a.k.a. Suzy Love ❤️], during November of 2018, I have gradually embarked on a multi step restoration process. For my Car Guys & Gals friends 👫 I post here the story as it unfolds in her timeline. For the introductory post of this historic vehicle click here: https://byronriginos.com/2018/12/06/my-dancing-with-the-best-or-nothing

I. Selecting the right partner for the mechanical jobs at hand

As an appetizer enjoy this short video 👏👌😍

Most of the suspension and engine mount rubbers needed replacement 😮

There was a positive talk within our www.3cg.gr ecosystem about the PAPAPANAGIOTOU Brothers, as being the good experts in all things Mercedes-Benz and classics in particular. Hence a visit to their establishment in Neos Kosmos was appropriate. Below some photos of our early encounters and getting to know each other (i.e. master mechanic and older brother Nikos, plus Vagias and Costas).

My SL during an early visit to PAPAPANAGIOTOU Brothers workshop
Another visiting time
Master mechanic Nikos PAPAPANAGIOTOU @work ✅🏁

II. Getting the jobs done

After a thorough inspection of the car, a list of spare parts was made. Flash back: Since my other “ground up” restoration project several years back, involving a 1967 Mercedes-Benz 250 SE Coupè [W111.020] , I had established a good relationship with one of Germany’s well known Mercedes spare parts supplier, the firm Niemöller . Hence sourcing spares for the R121.020 was not like rediscovering a wheel. To make a long story short, up to this writing ✍️, four Purchase Orders have been placed approximately for €4,500, not to mention about another €1,000 invested for spares and services from the local Greek market. Lest I forget, the €83 for the RetroSound accessories.

The bulk of these orders arrived just before Easter time while the pressure was on to have the car ready for our longtime planned adventure trip to Toscana, Italy 🇮🇹 commencing on 3rd May. More here: https://3cg.gr/2019/03/06/toscana-drive- may-2019/

One task which required immediate attention were the twin Solex carbs. Nikos required some fast & dirty solution, whereupon I asked an old friend and well known carb specialist to step in. John Palmos-The Motorman delivered the reconditioned carbs in a short notice and oversaw their refitting and final tuning 👏👌👍😎😍

The twin PHH Solex carbs before work is done ✅
The twin PHH Solex carbs before work is done ✅

The finished Solex’s refitted 👌😎

The twin PHH Solex carbs before work is done ✅
The finished Solex’s refitted 👌😎

After some negotiating with Nikos, we agreed that the car would be safe and reliable for the trip to Italy (added ca. 2,300 kilometers on the odometer, without a mechanical glitch), and upon my return the jobs would continue. Fast forward to today, the car is back in the shop for completion of the various jobs, which briefly include:

  • Front end, removal, reconditioning and fitting all new parts required
  • Rear end, removal, reconditioning and fitting all new parts required
  • Transmission, removal, reconditioning and fitting all new parts required
  • Propeller shaft, removal, reconditioning and fitting all new parts required
  • Differential, removal, reconditioning and fitting all new parts required
  • Realignment of the front end and checking the camber of the rear wheels
  • Fitting of the new & fun intake Wolf horn
The Wolf 🐺 whistle works on the vacuum that the engine creates. It’s a fun automotive accessory which I have installed in my 1931 Ford Model A 👍😉👌
  • Fitting of the new windshield rubber seals
  • Fitting of the new spark plug lead wires
  • Removing the corroded front cross tube and fitting a new part (see picture below).
  • Plus a number of other details…
    The front cross member (tube), a critical part which required a replacement.

    The corroded front cross member; one of the few nasty surprises of my 190SL ❗️

III. Some additional photos

All fittings are reconditioned and electrostatic-ally painted goldfish-yellow
A new set of Bilstein shock absorbers await their installation
Ready for refitting of the main front suspension member

The corroded front cross member tube 😢

The central anchoring point of the crossmember tube

Η Γέννηση των Αυτοκινήτων (1878-1909)

Ορισμός: Όχημα που κινείται με δικό του σύστημα προώθησης και διεύθυνσης, με τη βοήθεια τεσσάρων ή περισσότερων τροχών, και χρησιμοποιείται για κάθε είδους οδικές μεταφορές. Υπάρχουν διάφορες κατηγορίες αυτοκινήτων ανάλογα με τη χρήση τους (επιβατικά, λεωφορεία, φορτηγά κ.λπ.).

1978 Jacquot 2 cylinder steam car.
1978 Jacquot 2 cylinder steam car.

Ιστορία μέχρι το 1900. Η αρχική ιδέα του αυτοκινήτου δεν αποδίδεται σ’ ένα μόνο πρόσωπο. Πολλοί ερευνητές ασχολήθηκαν συγχρόνως και ανεξάρτητα με την ανάπτυξη του αυτοκινήτου. Η ιδέα κατασκευής ενός οχήματος που θα κινούνταν με δικά του μέσα, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Ιλιάδα. Ο Leonardo da Vinci (Λεονάρντο ντα Βίντσι), αργότερα, ασχολήθηκε και αυτός με την κατασκευή ενός οχήματος, που θα κινούνταν με δική του ενέργεια. Το 17ο αιώνα ο Ολλανδός ερευνητής Christiaan Ηuygens (Κρίστιαν Χίγκενς) κατασκεύασε μια μηχανή που δούλευε με πιεσμένο αέρα και χρησιμοποιούσε ως καύσιμο την πυρίτιδα. Ο Γερμανός  Οttο νοn Guericke (Ότο φον Γκέρικε) ήταν ο πρώτος που κατασκεύασε έμβολα, κυλίνδρους κ.λπ. για χρήση σε αεραντλίες. Η πραγματική όμως ανάπτυξη της τεχνικής για την κατασκευή ενός αυτοκινούμενου οχήματος, άρχισε το 18ο αιώνα ο Γάλλος Philippe Lebοn (Φιλίπ Λεμπόν) που πήρε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την κατασκευή αεροκινητήρα με καύσιμο άνθρακα. Το 1748, ο Γάλλος εφευρέτης Jacques de Vaucanson (Ζακ ντε Βουκανσόν), έκανε την επίδειξη ενός οχήματος που κινούνταν με μια μεγάλη μηχανή. Το 1760 ο Ελβετός κληρικός Τ. Geneνοis (Τ. Ζενεβουά) πρότεινε τη χρήση ενός ανεμόμυλου για την κίνηση οχήματος που έμοιαζε με κάρο. Η πρώτη σοβαρή προσπάθεια με κινητήρα υπολογίσιμης απόδοσης, ήταν η κατασκευή του Γάλλου Νichοlas-Jοseph Cugnοt (Νικολά-Ζόζεφ Κινιό), που χρησιμοποίησε για την κίνηση του οχήματός του την ατμομηχανή, η οποία είχε ήδη ιστορία 50 χρόνων.

Σχέδιο της ατμοκίνητης άμαξας του Murdock

Έτσι άρχισε μια περίοδος πειραματισμού με ατμομηχανές, η οποία διήρκεσε ως το 1860 περίπου, αλλά αργότερα πέρασε σε δεύτερη μοίρα, με την εμφάνιση του κινητήρα εσωτερικής καύσης. Ο Κινιό, το 1769, κατασκεύασε δυο τρίκυκλα ατμοκίνητα οχήματα, που είχαν όμως περιορισμένη επιτυχία. Κυριότεροι λόγοι ήταν το μεγάλο βάρος των μηχανών και η αδυναμία τους να κρατήσουν ατμό για κίνηση πάνω από 20 λεπτά. Το 1784 ένας Σκωτσέζος, ο William Μurdοck (Ουίλιαμ Μάρντοκ) έθεσε σε κίνηση ένα ατμοκίνητο όχημα στους δρόμους της Κορνουάλης. Το 1788 ο Rοbert Fοurness (Ρόμπερτ Φουρνές), κατασκεύασε ένα τρακτέρ με τρεις κυλίνδρους.
Στη Γαλλία, οι διάδοχοι του Κινιό συνέχισαν τους πειραματισμούς με τα ατμοκίνητα οχήματα και έτσι, το 1790, ένα τέτοιο όχημα εμφανίστηκε στην Αμιένη, ενώ το 1800 τα πρώτα ατμοκίνητα λεωφορεία κυκλοφορούσαν στους δρόμους του Παρισιού.

Στην Αγγλία, τις ιδέες του Μurdοck ασπάστηκε ο συμπατριώτης του Richard Τreνithick (Ρίτσαρντ Τρέβιθικ), που κατασκεύασε ένα ατμοκίνητο όχημα το 1801, ενώ το 1803 ο ίδιος εμφανίστηκε επανειλημμένα στους δρόμους του Λονδίνου με το περίφημο “Lοndοn Steam Carriage” (“Ατμάμαξα του Λονδίνου”).

Η ατμοκίνητη άμαξα του Goldsworthy Gurney του 1827 σε χαρακτική απεικόνιση της εποχής.

Το 1823 ένας άλλος Άγγλος, ο Samuel Βrοwn (Σάμουελ Μπράουν), οδήγησε το “αυτοκίνητό” του που είχε δυο κυλίνδρους και χρησιμοποιούσε ως καύσιμο υδρογόνο, στην κορυφή του λόφου Shοοter, στο Λονδίνο. Η εποχή όμως του ατμού βρισκόταν στην ακμή της και έτσι το 1830 ο Sir Gοrdswοrthy Gurney (Γκόρντσγουόρθι Γκάρνεϊ) κατασκεύασε ατμοκίνητα οχήματα.
Αυτή όμως την εποχή έγινε αντιληπτό ότι οι δυνατότητες των ατμοκίνητων οχημάτων ήταν πάρα πολύ περιορισμένες. Έτσι από το 1840 ελάχιστοι ασχολούνταν πλέον με αυτά. Ένας από τους συνεχιστές ήταν ο Τhοmas Rickett από το Μπάκιγχαμ, που το 1859 κυκλοφορούσε ακόμα το ατμοκίνητο όχημά του. Τα πράγματα χειροτέρευαν όμως συνεχώς. Νέα τεράστια διόδια επιβάλλονταν στα ατμοκίνητα οχήματα, ενώ τη χαριστική βολή την έδωσε η αγγλική κυβέρνηση που το 1865 ψήφισε το νόμο “της κόκκινης σημαίας”. Με το νόμο αυτό περιοριζόταν η ταχύτητα σε 7 χλμ. την ώρα σε ακατοίκητες περιοχές και 3,5 χλμ. στις κατοικημένες. Συγχρόνως υποχρεωνόταν να προπορεύεται από το όχημα ένας άνθρωπος που κρατούσε μια κόκκινη σημαία. Ο νόμος αυτός τροποποιήθηκε το 1878 και μετά καταργήθηκε το 1896, στάθηκε όμως αποφασιστικός παράγοντας για την εξάλειψη των ατμοκίνητων οχημάτων. Όμως, ατμοκίνητα αυτοκίνητα συνέχισαν να κατασκευάζονται ως το 1926 κυρίως στις ΗΠΑ.

Το τρίκυκλο (Tricar) του Léon Bollée του 1896.

Έτσι το 1873 ο Léon Bollée (Λεόν Μπολέ) κυκλοφορεί με την Οbeissante (Υπάκουη), ένα δωδεκαθέσιο λεωφορείο, ενώ το 1887 ένας από τους πρωτοπόρους του αυτοκινήτου, ο Γάλλος κόμης Jules-Albert de Dion (Ντε Ντιόν), ιδρυτής της αυτοκινητοβιομηχανίας De Dion-Bouton, παρουσίασε το ατμοκίνητο τρίκυκλό του. Τέλος, το 1890, ένας από τους τελευταίους θιασώτες των ατμοκίνητων οχημάτων της εποχής, ο Lοuis Serpοllet (Λουί Σερπολέ) οδήγησε το ατμοκίνητο τρίκυκλό του, από τη Λυών στο Παρίσι. Μια μεγάλη καινοτομία που εφάρμοσε, ήταν η χρήση καυστήρα υγρών καυσίμων, για τη θέρμανση του ατμού. Τη μέθοδο αυτή εφαρμόζουν στις ΗΠΑ οι Stanley και White, που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία.

Το τρίκυκλο Motorwagen του Karl Benz με το οποίο έλαβε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.

Ο κινητήρας εσωτερικής καύσης και ο Κarl Βenz. Η ιστορία του κινητήρα εσωτερικής καύσης άρχισε από το 1862, όταν ο Γάλλος Εtienne Lenοir (Ετιέν Λενουάρ) κατασκεύασε τον πρώτο κινητήρα εσωτερικής καύσης κατά το πρότυπο της ατμομηχανής. Ο κινητήρας του δούλευε με μείγμα αέρα και φυσικού αερίου, χωρίς συμπίεση. Παράλληλα την ίδια χρονιά ένας άλλος Γάλλος, ο Αlphοnse Βeau de Rοchas (Αλφόνς Μπο ντε Ροσά) κατασκεύασε έναν τετράχρονο κινητήρα. Ακόμα το 1864-65, πάνω στις ίδιες αρχές, πειραματίστηκε και ο Γερμανός Siegfried Μarkus (Ζίγκφριντ Μάρκους). Οι προσπάθειές του όμως δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Έτσι, η θεωρητική και τεχνική πατρότητα του τετράχρονου κινητήρα, που κινεί και τα σημερινά αυτοκίνητα, αποδίδεται στο Γερμανό φυσικό Dr. Nikolaus August Otto (Ότο), που ανακάλυψε τον ομώνυμο κύκλο λειτουργίας των μηχανών και κατασκεύασε το 1872, την αθόρυβη αεριομηχανή του.
Το 1880, ένας άλλος Γερμανός, ο Κarl Βenz (Καρλ Μπενς) ίδρυσε μια εταιρία κατασκευής μηχανών στο Μανχάιμ. Έτσι η Γερμανία έγινε εκείνη την εποχή, το κέντρο ανάπτυξης του αυτοκινήτου και οι καινοτομίες διαδέχονταν η μια την άλλη.

To Reitwagen (riding car), είναι η πρώτη μοτοσυκλέτα με μηχανή εσωτερικής καύσεως του Gottlieb Daimler (1885).

Το 1885, ένας μηχανικός που δούλευε κοντά στον Ότο, ο Gοttlieb Daimler (Γκότλιμπ Ντέμλερ), χρησιμοποίησε τη βενζίνη για καύσιμο και εφεύρε το καρμπυρατέρ. Την ίδια χρονιά, τοποθέτησε τη μηχανή του σ’ ένα τρίκυκλο και το 1886 κατασκεύασε το πρώτο του τετράτροχο αυτοκίνητο.
Παράλληλα, ο Βenz, το 1885, κατασκεύασε τρίκυκλα, τοποθετώντας μάλιστα ένα στοιχειώδες κιβώτιο δυο ταχυτήτων. Το 1888 ο ίδιος κατασκεύασε το πρώτο τετράτροχο αυτοκίνητό του. Την ίδια χρονιά ο Daimler παρουσίασε τον πρώτο του δικύλινδρο κινητήρα, ενώ την επόμενη χρονιά, το 1889, η γαλλική εταιρία Ρanhard et Leνassοr (Πανάρ και Λεβασόρ), αγόρασε τα δικαιώματα κατασκευής των κινητήρων του στη Γαλλία. Έτσι, το 1890, η πρωτοβουλία πέρασε στους Γάλλους, που έκαναν σημαντικές μετατροπές στην τοποθέτηση του κινητήρα και στο σύστημα μετάδοσης. Το 1891 ιδρύθηκε η εταιρία αυτοκινήτων De Diοn Βοutοn (Ντε Ντιον-Μπουτόν), που αργότερα έγινε ονομαστή. Την εποχή αυτή ιδρύθηκαν στη Γαλλία οι εταιρίες Ρeugeοt (Πεζώ), Renault (Ρενώ) και στην Ιταλία η Steffanini Μartina (Στεφανίνι Μαρτίνα) και η FΙΑΤ (1899) που είναι τα αρχικά των λέξεων “Fabbrica Ιtaliana Αutοmοbili Τοrinο”.

Henry Ford portrait
Henry Ford portrait

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μόλις το 1893 δυο αδερφοί οι Charles και Frank Duοrea (Τσαρλς και Φρανκ Ντάρια) κατασκεύασαν το πρώτο αυτοκίνητο που το βελτίωσαν το 1895. Το 1895 κατασκεύασε το πρώτο αυτοκίνητό του ο άνθρωπος που έφερε λίγο αργότερα την επανάσταση στις μεθόδους παραγωγής, ο Ηenry Fοrd. Έτσι με την αρχή του 20ου αιώνα τα αμερικανικά αυτοκίνητα φαίνονται μπρος στα ευρωπαϊκά σαν παιχνίδια. Παρ’ όλα αυτά όμως, παρουσίαζαν ένα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα: ήταν φτιαγμένα για μαζική παραγωγή, πράγμα που ήταν αδύνατο να εφαρμοστεί στα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα.

Το Panhard-Levassor Landaulet Type AL του1898.

1900-1914. Το 1900 τα κύρια χαρακτηριστικά των αυτοκινήτων, θύμιζαν ακόμα τις άμαξες, από τις οποίες εξελίχτηκαν. Οι επιβάτες ήταν συνήθως απροστάτευτοι από τις καιρικές συνθήκες και η οδήγηση τη νύχτα ήταν εφιαλτική κάτω από το φως των λαμπών του πετρελαίου. Τη χρονιά αυτή διοργανώθηκε για πρώτη φορά από την αυτοκινητιστική λέσχη της Αγγλίας ένας αγώνας-δοκιμασία μήκους 1.600 χλμ., όπου φάνηκε καθαρά η υπεροχή των άλλων ευρωπαϊκών αυτοκινήτων, απέναντι στα αγγλικά. Οι Panhard (Πανάρ) θριάμβευσαν με ένα όνομα που σύντομα θα γινόταν πασίγνωστο στον κόσμο του αυτοκινήτου, τον εντιμότατο Charles S. Rolls ( Τσάρλ Ρολς). Σ’ αυτόν τον αγώνα-δοκιμή εμφανίστηκε για πρώτη φορά και ένα αγγλικό αυτοκίνητο με τέσσερις τροχούς, το Lanchester (Λάντσεστερ). Το Λάντσεστερ, παρόλο που δεν ήταν κατασκευή μαζικής παραγωγής, εξασφάλιζε ανταλλαξιμότητα των διάφορων εξαρτημάτων του, πράγμα πρωτοφανές για ευρωπαϊκό αυτοκίνητο.
Το 1907 κατασκευάστηκε η πρώτη Rοlls-Rοyce (Ρολς-Ρόις) Silνer Ghοst (ασημένιο φάντασμα). Η φίρμα Ρολς-Ρόις, που έχει γίνει συνώνυμο της ύψιστης ποιότητας στα αυτοκίνητα, κατασκεύασε το πρώτο της αυτοκίνητο, γι αυτόν ακριβώς το σκοπό: την ύψιστη ποιότητα, χωρίς οικονομικούς περιορισμούς.

Ο Henry Ford με το Model T.
Ο Henry Ford με το Model T.

Ένα χρόνο αργότερα, το 1908, παρουσιάστηκε στην άλλη μεριά του Ατλαντικού ένα εξίσου διάσημο αυτοκίνητο, διάσημο για τελείως διαφορετικούς λόγους. Ήταν το Fοrd Model “Τ” που κατασκευάστηκε με το σκοπό την παραγωγή ενός πραγματικά “αξιόπιστου” αυτοκινήτου, στη χαμηλότερη δυνατή τιμή.
Την ίδια εποχή εμφανίστηκαν στην Ευρώπη οι ανταλλακτικοί τροχοί-ρεζέρβες, που έβαλαν τέρμα σ’ ένα μεγάλο πρόβλημα, το πρόβλημα της επιδιόρθωσης των ελαστικών στο δρόμο.

Επιμέλεια κειμένων: Βασίλειος Παπαϊδής & Βύρων Ρηγινός. Πηγές: Διαδίκτυο.

Το συνοδευτικό φωτογραφικό άλμπουμ με πολλά παραδείγματα από τις πρώτες κατασκευές θα δείτε με κλικ ΕΔΩ!

Website Powered by WordPress.com.

Up ↑